Talandi um nefið. María Maack sagði stundum við mömmu þegar hún birtist hér áður fyrr, “þarna kemur Snæfjallanefið”.
Þannig að nefið hefur svosem þekkst áður. Ekki veit ég hvort það hafi komið sterkar frá afa eða ömmu. Það þarf að rannsaka gamlar myndir til að skera úr um það. Reyndar var föðurafi ömmu, Jón Kolbeinsson og móðurafi afa, Jakob Kolbeinsson albræður.
Hér áður fyrr var mamma sögð sláandi lík Ragnhildi móður afa. Einhvern tímann heyrði ég að eldri kona hafi undið sér að Ásu systur fyrir löngu síðan og sagt hreint út við hana að hún væri greinilega ættuð af ströndinni, svo sláandi lík fannst henni Ása vera einhverri sem hún hefði þekkt þar fyrir löngu. Ása hlýtur að muna hvernig það var, ég er kannski að skálda eins og stundum áður 
Ragnhildur var sögð glæsileg kona og hnarreist í söðli. Hún lést aðeins 29 ára, rúmu ári eftir að afi fæðist. Guðmundur langafi hafi tekið þann missi mjög nærri sér og varð varla samur lengi á eftir. Sigurður afi ólst upp undir verndarvæng föðurbróður síns, Sigurðar Jósepssonar á Sandeyri. Hann var útgerðarmaður með þó nokkur umsvif þó gengið hafi á ýmsu. Ráðskona Sigurðar, Ingibjörg, fóstraði afa. Miðað við þá útgerðarmenn að vestan sem heyrst hefur í gegnum árin, þá kemur nú ekki á óvart að Sigurður Jósepsson hafi þótt það hin mesta firra þegar Sigvaldi Kaldalóns vildi styðja afa til tónmenntar eða eins og Þórdís sagði, honum væri nær að berja beinin oní beljurnar.
Mamma mundi ekki eftir þeirri sögu að afi hafi sótt ömmu út í Æðey en staðfesti að amma hefði verið þar um tíma. Eitthvað rámaði hana samt í að hafa heyrt að foreldrar ömmu, Bjarni sérstaklega, hafi ekkert verið of hrifin af því þegar þau voru að draga sig saman. En afi var skapmaður og alveg trúandi til þess að hafa öslað í Æðey eftir ömmu sagði mamma.
Hvort hér er allt satt eða logið get ég ekki svarið 
Kv. Helgi
Helgi minn, annaðhvort setur þú í stílinn eða reyndin sé sú að sama minning getur myndhverfst á annan hátt í huga manns ( barns) .Allaveganna: það er rétt með hjólið sem ég fékk, en eins og ég man þetta, þá var ég send út í búð (Breiðholtskjör) rétt eftir að ég leit fína hjólið augum í fyrsta skiptið. Haft var fyrir því að drösla hjólinu upp í íbúð og stóð það við stofuvegg þegar ég sá það fyrst. Mér var sagt að þar sem ég héti Ingimunda þá væri hjólið mitt. Semsé ég fer alsæl á hjólinu í búðina, en þegar ég var búin að versla og kem út, þá var hjólið horfið. Ég man að ég hágrét alla leiðina heim, miður min að 15 mínútna ömmuhjólið mitt var horfið. Þegar ég kem að blokkinni heima, sé ég þá ekki kvikindið hann HELGA á hjólinu mínu. Hann hafði þá læðst á eftir mér í búðina, frávita af öfund og STAL hjólinu !!! þannig var það nú, engir aðrir óknyttadrengir þar á ferð !! Og svo síðari sagan, getur verið að við Ása höfum lent í því sama ‘ nú eða að það hafi slegið saman i kollinum á Helga, ég lenti nefnilega í því í Súðavík þegar ég bjó þar og vann við að leigja út hús í gamla þorpinu, að stórfjölskylda ein kom vestur og fékk lykla hjá mér, þetta var fjölskylda sem var ættuð að vestan. Í því að ég er að afgreiða lyklana, kemur eldri kona fram i gættina og horfir á mig fastlega og segir svo: Þú ert greinilega ættuð frá Ströndinni, getur verið að þú sért skyld henni Ingimundu Bjarnadóttur, ég var heldur upprifin og sagði jújú hún var amma mín ! Gamla konan sló á lær sér og hló mikið og sagðist hafa séð þetta undireins:) Því miður hef ég gleymt nafni þessarrar konu og reyndar líka hvernig hún þekkti ömmu, ég var bara svo steinhlessa yfir þessu.
By: Pálína on 8. júlí 2008
at 23:09
Hehe … ef maður fær bara hnykil þá verður maður bara að prjóna svo eitthvað verði úr bandinu
By: Helgi on 8. júlí 2008
at 23:52
Sæll Helgi,
Frábærar sögur af Snæfjalalströndinni. Reyndu að fá sem flestar sögur frá mömmu þinni. Þetta er skemmtilegt.
Mínar sögur eru margar frá mömmu og ég veit ekki alveg um áreiðanleikann. Hún var í sveit á Berjadalsá hjá Þórdísi og Bjarna . Þar skrúbbaði hún timburgólfin á bænum upp úr sandi og leiddi Þórdísi niður í flæðarmál að taka á móti Bjarna úr róðrum.
Mig minnir að mamma hafi sagt eitthvað á þá leið að þegar afi hennar var að koma í land hafi amma hennar sagt henni að gá hvort hún sæi hann og það hafi alltaf passað að þegar hún sagði henni að líta út þá var hanna að koma.
Mamma sagði að allt hefði verið skínandi hreint á bænum þótt Þórdís væri orðin blind og hún strauk fingrum eftir gólfunum þegar mamma var búi að sandskúra til að athuga hvort það væri nógu vel gert. Ekki til að skammast heldur vegna þess að það var mikilvægt fyrir hana.
Mamma sagðist hafa lært margt gott hjá Þórdísi ömmu sinni og talaði alltaf um þau (afa sinn og ömmu) af mikilli virðingu.
Hún talaði líka um Sandeyri eins og hún hefði komið þar líka og systur (önnur heitir Dídí Rósinkars og hana hef ég hitt) sem hefðu verið þar samtímis. Það var saga um fegurðina á Snæfjallaströndinni og hvernig þær sem börn skynjuðu hana. Hún talaði um sérstaka birtu, stjörnusýn og undrun þessara stelpna yfir fegurðinni.
jæja læt staðar numið
Dísa
By: fjolskyldan on 9. júlí 2008
at 10:13
Hæ gaman að myndunum hér inni, held að margir sé með ,,Snæfjallanefið” en auðvitað er það óvísindaleg stúdía.
Mamma kallaði þetta kartöflunef og sögðu að allir í fjölskyldunni væru með svona nef. Ég man að ég trúði þessu ekki alveg, fannst fólk í fjölskyldunni hafa misfögur nef en gat ekki fundið neinn sem hafði svo ljótt nef að það mætti líkja því við kartöflu.
Svona voru pælingar barna einfaldar í þá daga.
kv. Dísa
By: fjolskyldan on 9. júlí 2008
at 10:30
Mamma sagði mér sögu af Bjarneyjar nafninu sínu.
Bjarni Elíasson var maður, hann og afi voru systrasynir. Hann var sjö árum eldri en afi. Bjarni var bálskotinn í ömmu svo samkeppnin hefur verið hörð. Afi kallinn sló honum sem betur fer við.
Bjarni dó 1923, 31 árs. Þegar Ragnhildur fæddist þá kom Bjarni til ömmu í draumi og bað um nafn. Afi tók það ekki í mál. Hann vildi að stúlkan yrði skýrð í höfuðið á mömmu sinni og fóstru. Það var auðvitað ofaná. En eftir skírn þá dreymir ömmu Bjarna aftur, frekar þungbúinn og kastar hann á eftir ömmu stígvéli. Þetta þótti ömmu ekkert sérstakur draumur.
Þegar mamma fæðist þá gerist það að ömmu dreymir aftur þennan Bjarna og biður hann aftur um nafn. Nú þótti ömmu ekki á hættandi að hunsa hann og því bættist við Bjarneyjar nafnið hjá mömmu.
Svona fer nú hjátrúin með fólk. Þess vegna heiti ég líka þremur nöfnum. Ég átti að heita Sigurður Helgi í höfuðið á öfum mínum en mömmu dreymdi gamlan vin afa sem hét Þorlákur og var hann þá látinn. Hann bað um nafn og mamma bætti Þorlákur framanvið. Svo kom síðar í ljós að hann hafi verið fæddur 6. október eins og ég. Hjátrú … hmmm.
By: Helgi on 9. júlí 2008
at 11:56
flottar sögur Helgi
Ég man örlítið eftir honum Láka sem þú ert látinn heita eftir.
Mamma sagði mér að Sjana hefði verið í miklu uppáhaldi hjá honum. Hann hefði gjörsamlega ekki séð sólina fyrir henni. Mamma talaði mjög vel um hann en mér þótti hann skrýtinn, líklega bara vegna þess að hann var gamall (minir mig). Hún talaði hins vegar ekki eins vel um einhverja kærustu sem hann átti og kom illa fram við hann.
Önnur saga af honum er að hann ku hafa komið upp í Múla til afa og ömmu morgun eftir að ég lenti í slæmu bílslysi (árið 1962). Sagan segir að hann hafi haft orð á því að hann hefði dreymt Vestur á Snæfjallaströnd um nóttina.
Hann var þá inntur eftir því hvað hann hefði nákvæmlega dreymt og sagði hann þá að hann hefði verið staddur á Berjadalsá hjá Þórdísi sem hafði verið þung á brún. Hann hefði þá spurt hana eftir Bjarna. Hún sagði þá Láka (í draumnum) að hann hefði farið til að vera viðstaddur hjá henni nöfnu sinni (sumsé mér).
Þetta var túlkað snarlega (slysið var víst þess eðlis að mér var vart hugað líf). Þannig að Bjarni langafi minn hefði verið á slysstað og komið í veg fyrir að ég dæi þarna um nóttina.
Svona er nú hjátrúin eða hvað, trú á drauma eða hvað annað. Ekki veit ég það.
Varðandi draumnöfn þá er mitt nafn víst þannig til komið að mömmu dreymdi að Þórdís kæmi til hennar og bæði hana að leyfa sér að vera. þetta tók mamma þannig að hún væri að biðja um nafn og sagði seinna að það væri öruggelga rétt hjá sér, einkum vegna þess að engin önnur Þórdís væri í fjölskyldunni sem henni fannst einkennilegt í ljósi þess hversu mörg barnabörn hún átti (amma + Jóna+ Dísa fóstursystir en hún kannski taldi ekki).
kv. Disa
kv. Dísa
By: fjolskyldan on 10. júlí 2008
at 16:58